Ana Sayfa / Edebiyat / Yeni Türk Edebiyatı / 1960 Sonrası Tiyatronun Genel Özellikleri

1960 Sonrası Tiyatronun Genel Özellikleri


1960 Sonrası Tiyatronun Genel Özellikleri 

1960’larda 1980Tere kadar olan süreç tiyatro faaliyetleri bakımından olduk­ça zengin bir dönem olmuştur. Çok partili hayata geçiş süreci ve beraberinde gelen sanat hayatındaki birtakım özgürlükler bu zenginleşmede etkili olmuştur. Özel tiyatroların ve bağımsız özel toplulukların sayısı artmış, tiyatro turneleri yaygınlaşmış ve Devlet tiyatroları Anadolu şehirlerinde de şubeler açmaya baş­lamıştır. 1958 yılında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde bir tiyatro enstitüsü kurulmuş, tiyatro tarihi ve eğitimi açısından önemli bilimsel faaliyetlere imza atmıştır. Dönem Türkiye’sinin sosyal ve siyasi ortamı bu geliş­melere rağmen tiyatro faaliyetlerinin aksamasına da sebep olmuş, sansür mekâ- nizmasıyla sürekli kontrol altında tutulmuştur.

1960’lı yılların önemli tiyatro yazarlarından ve eserlerinden bazılarını şöyle sıralayabiliriz. Toplumcu Gerçekçi çizgide yazan Sermet Çağan’ın Ayak Bacak Fabrikası, Oktay Rıfat’ın Kadınlar Arasında, Haldun Taner’in Fazilet Eczanesi, Necati Cumalı’nın Mine, Melih Cevdet’in İçerdekiler ve Mikado’nun Çöple­ri, Çetin Altan’ın Çemberler, Refik Erduran’ın Cengiz Hanın Bisikleti, Turgut Özakman’ın Güneşte On Kişi, Ocak adlı eserler anılmaya değerdir. Bu eserlerde işçi ve köylü sorunları, orta halli ailelerin ekonomik sorunları, sosyal yaşamdaki uyumsuzluklar, kadın ve aile problemleri gibi konular işlenmiştir. Bu dönemde yazan Necati Cumalı, Turan Oflazoğlu, Orhan Asena, Güngör Dilmen gibi isim­ler de özellikle konusunu tarihten alan eserleriyle öne çıkarlar.

1970Ti yıllarda siyasal eğilimlerin yükselmesiyle birlikte politik içerikli eserlerin sayısı da artar. Kabare ve müzikal tarzı oyunlar sergilenmeye başlar. Bu dönemde Asiye Nasıl Kurtulur? adlı oyunuyla Vasıf Öngören, Pembe Kachn ve Topuzlu oyunlarıyla Hidayet Sayın, Ben Devletim oyunuyla Recep Bilginer, Hababam Sınıfı’yla Rıfat Ilgaz, Adalet Ağaoğlu, Başar Sabuncu, Tuncer Cücenoğlu, Cahit Alay, Ülker Koksal, Nezihe Araz, Aziz Nesin, Nazım Kurşunlu öne çıkan isimler olurlar. Dönem tiyatrolarında köy yaşamı, eğitim eleştirisi, bürokrasi-vatandaş ilişkisi, kan davası ve din taassubu gibi konular işlenmiştir. 1970Terden itibaren evrensel konular, dünyada yaşanan gelişmelerde tiyatro eserlerine konu olmaya başlar. 1980’lere değin politik tutumların gölgesinde ilerleyen tiyatro metinleri 80 sonrasında özellikle Osmanlı tarihini konu edinen mevzulara yönelmeye baş­larlar.




Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir