“11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Cevapları Sayfa 290 Meb Yayınları” ulaşabilmek ve dersinizi kolayca yapabilmek için aşağıdaki yayınımızı mutlaka inceleyiniz.

11. Sınıf Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Cevapları Meb Yayınları Sayfa 290

Ötelerden, bakkalla bu konuşmamızı duyan kara bıyıklı biri beni çağırdı:
“Gel be ahbap… Ne kadar meraklısın, beraber tutalım.”
Kayığı yanaştırdı, girdim.
“Benim adım Ferhat Çalışkan, arkadaşım da Ali.”
“Balıkçı mısın Ferhat?” diyorum.
On beş yıldır balıkçılık yaptığını söylüyor.
Ali ile Ferhat her oltayı atışta bir balık çıkarıyorlar denizden.
Yanda çok ihtiyar, pamuk sakallı biri:
“Böyle balık akınını, İstanbul İstanbul olalı, Haliç Haliç olalı görmemiştir. Denizin dibi balıkla döşeli. Denizin dibinde bir avuç toprak bulamazsın şimdi, tüm balığa kesmiştir.”
Böyle olmasa bu kadar çok balık çıkar mı? Öteden biri uzun bir kahkaha atıyor.
“Hey koca lüfer, aslan lüfer, ne hallere düştüğünü görürsen, belki adını değiştirir, lüferlikten istifa edersin. Gör bak seni kimler yiyor! Üç yüz elli, dört yüz kuruşa olan lüferin kilosu şimdi seksen kuruşa.”
Kayıktan kayığa: “Gümüş, gümüş!” diye bağırıyorlar. “Gümüş” demek, “balık satan var mı?” demekmiş.
Tanesini 18, 20 kuruşa, gümüşçülere satan satana.
Kayıklar yan yana, sırt sırta. Kürekler oltalara takılıyor. (…) Kayıktan kayığa kürek sallıyor, yaka paça oluyorlar. Hele kavganın biri ömür oldu. Biri bir kayıkta, öbürü başka bir kayıkta. Biribirlerine veryansın ediyorlar. Sonunda ikisi de denize yuvarlandılar. Balıkçılar, gülüşe oynaşa bunları sudan çıkardılar. Sudan çıkanlar da hallerine gülüyorlar. Bazan neşe kaçıveri- yor. Gülenler, oynayanlar, birden duruluveri- yorlar. Bu, balığın azaldığı andır.
Ferhat:
“Abi,” diyor, “Bu balık akını sağanağa benzer. Gelir gider. Şimdi denizin dibi balık doludur. Biraz sonra bir tekini bulamazsın.”
Saat on ikiye doğru bizim Ferhat yükünü tuttu. Balığın tanesini 20 kuruştan gümüşçü İbrahi- me devredip gitti.
Ben de gümüşçü İbrahimin kayığına misafir oldum. Üçümüz üç yerden oltaları denize salmışız. Her atışta çıkarıyoruz. Ben, üç tane oltayı balığa verdim. Balığı çekiyorum, tam kayığa alacakken balık çırpınıp “cup” diye geri denize fırlıyor. Benim de yüreğim balıkla birlikte. Herhalde bunun da bir usulü var.
Balıkçılar, biribirlerine katiyen balığın kaç metrede olduğunu söylemezlermiş. Bizim arkadaş İbrahim bir iki yokladıktan sonra, bana dönüp: “18 kulaç, 20 kulaç at!” diye sesleniyor. Dediğini yapıyorum.
Balıkçılar, bir bana bir İbrahime bakıp, laf atıyorlar:
“Acemi mi yetiştiriyorsun İbrahim?”
İbrahim izahat veriyor:
“Bunlar kimsenin balık tutmasını istemezler. Herkes balık tutarsa kime balık satacağız, diyorlar.”
Hakkı da var.
Acemi insan balık tutamaz. Vay aceminin haline bunlar arasında.
Sabaha karşı balık kalmıyor. Bütün oltalar sa- atlarca denizde bekliyor. Hiç çeken yok oltayı ve adamlar uyukluyorlar. Nerdesin lüfer, ner- desin deminki neşe? Balık çıkmayınca herkes gibi benim de canım sıkılıyor. Köprüye çıkıp İbrahimle salep içiyoruz. Her yanım balık kokuyor. Sabaha karşı eve geliyorum.*

• Cevap: Bu sayfada soru bulunmamaktadır. 

11. Sınıf Meb Yayınları Türk Dili ve Edebiyatı Ders Kitabı Sayfa 290 ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.