Ana Sayfa / Atasözleri / Boş Torbayla At Tutulmaz Atasözünün Açıklaması Anlamı Hikayesi Kısa
Atasözü ve Deyimler

Boş Torbayla At Tutulmaz Atasözünün Açıklaması Anlamı Hikayesi Kısa


Boş Torbayla At Tutulmaz Atasözünün Açıklaması

Boş Torbayla At Tutulmaz Atasözünün Anlamı

Boş Torbayla At Tutulmaz Atasözünün Hikayesi Kısa

Boş Torbayla At Tutulmaz Atasözünün Öyküsü

BOŞ TORBAYLA AT TUTULMAZ ATASÖZÜNÜN ANLAMI

  • Karşılığında bir şey almayacaksa, bir yararını görmeyecekse kimse bir şey yapmaz, yapmaya da yanaşmaz.

BOŞ TORBAYLA AT TUTULMAZ ATASÖZÜNÜN HİKAYESİ

Eskiden, kış boyunca yetecek kadar yem, saman bulunamazsa atlar genellikle yılkıya bırakılırdı.

Kış boyunca dağda bayırda bulduğu kuru otları kopararak, ağaç dallarını kemirerek ayakta kalan atlar, baharla birlikte toprak ye­şerince yeniden kendini toplar, güçlenirdi.

O zaman herkes ovaya çıkar, vadilere da­ğılarak kendi atlarını yakalamaya çalışırdı. Hiç kolay olmazdı bu. Serbestliğe alışmış at, in­sanların yanına gelmesinden huylanır, kaçar­dı.

Böyle durumlarda en büyük yardımcı, içi arpa doldurulmuş torbalar olurdu. Kış boyun­ca arpa yemeyi özleyen at, ürke çekine de olsa başını torbaya sokar, soktuğu anda da yakalanırdı.

Böyle günlerin birinde, açıkgözün biri tor­basına arpa yerine gazete kâğıdı doldurup at­ların dolaştığı vadiye vardı. Atların arasından kendi atını seçip yaklaşmaya başladı. Ona torba gösterdi. At, sağa sola kısa koşular yap­tıktan sonra torbaya doğru kuşkulu kuşkulu yaklaşmaya başladı. Açıkgöz adam:

“Hadi oğlum… Gel bak, arpa dolu bu torba, kaç aydır yeme­din,” diyerek onu cesaretlendirmeye çalıştı.

At yaklaştı. Burun delikleri kocaman kocaman açılıyordu ama arpa kokusunu bir türlü alamıyordu hayvan. Torbanın şişkin görü­nüşü iştahını kabartıyordu sadece.

Sahibine iki adım kala duran at, başını torbaya doğru uzattı. Sahibi de torbayı ona doğru yaklaştırdı. Başını torbaya bir soksa hemen yakalayacaktı onu.

At, burnunu torbanın ağzına doğru uzattı, uzattı. Durdu, bekledi bir an. Dudaklarını kıpırdattı, burun deliklerini titretti. Arpa kokusu­nu alamayınca birden şaha kalkıp hızla oradan uzaklaştı.

Adamı başından beri izleyen güngörmüş yaşlılardan biri yakla- Şip:

“Evladım,” dedi, “olmayacak iş seninki. Boş torbayla at tutul­maz!”




Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir