“Klasik Ahlak Metinleri Ders Kitabı Cevapları Sayfa 20 MEB Yayınları” ulaşabilmek ve dersinizi kolayca yapabilmek için aşağıdaki yayınımızı mutlaka inceleyiniz.

Klasik Ahlak Metinleri Ders Kitabı Cevapları Sayfa 20

UYGULAMA Soru: Aşağıdaki soruları hikâyeden yararlanarak cevaplayınız. BİR GÜVEN HİKÂYESİ Beyazıt Meydanı’na çıkıp sırtınızı İstanbul Üniversitesinin o görkemli kapısına döndüğünüzde solunuzda Sultanahmet, sağınızda Laleli kalır. Yüzünüz denize dönüktür ve o denize çıkan sokakların olduğu alan Gedikpaşa’dır. Eski alt geçidin başındaki geniş sokaktan aşağı doğru yürürken köşe başındaki ayakkabıcıdan sağa döndünüz mü babamın mütevazı elektrik dükkânı çıkar karşınıza. Henüz on üç yaşında bir çocukken babam beni bir komşu dükkâna çırak verdi. Okuma alışkanlığımın yeni yeni başladığı dönemlerde, çıraklık hikayeme “Babam beni Şahmerancı’nın yanına çırak verdi.” diye romantik bir cümle ile başlamayı hayal ederken bir eczacıya çırak olmuştum. Bir gün babam eczaneye geldi, eczacının çırağı olarak babamı ben karşıladım. “Buyur baba bir emrin mi var?” dedim. “Yok evlat.” dedi ve doğru merdivene yöneldi. Daha ilk basamağa bastığında “Baba dur, oraya A Görsel 1.3 Tarihî bir eczane (temsilî) çıkmak yasak, Meriç amca kızar.” dedim. “Bana serbest, evlat.” dedi. Buna çok şaşırmıştım. Meriç amcanın eşinin bile çıkamadığı o küçük bölmeye babam destursuz çıkabiliyordu. Akşam sordum babama odada ne olduğunu, oraya çıkmanın neden yasak olduğunu. “Bir şey yok evladım, bir şey yok. Meriç çıkıp odada dinleniyor. E yaşlandı artık.” gibi bir şeyler söyleyerek sorumu geçiştirdi. Ben ise yıllarca o odada ne olduğunu merak ettim. Oraya girmek neden yasaktı? Eczacı Meriç amca, sokaktaki herkesin sevdiği babacan biriydi. Gösterişsiz bir ca- mekân, düzenli tahta raflar, asırlık masa sandalye ve daha birçok detayla insanı içine çeken bir atmosferi vardı eczanenin (Görsel 1.3). İlaç raflarının solunda tahta bir merdivenle dükkânın üst katındaki bir odaya çıkılırdı. Oraya bir tek Meriç amca çıkabilirdi, hatta eşinin bile oraya çıkması yasaktı. Aradan yıllar geçti. Bir gün Meriç amcanın vefat haberini aldık. Babamla hemen cenaze töreni için yola koyulduk. “Baba cenaze hangi camide, nereye gidiyoruz?” diye sordum. “Camide değil evladım, Samatya’da kilisede olacak tören, sonra mezarlığa gidilecek.” dedi. O gün öğrendim, Meriç amca Hristiyan imiş. Mezarlık dönüşü babamla konuşmaya başladık, laf lafı açtı, ta benim çıraklık günlerime kadar gittik. “Evladım” dedi babam “O günler işin çok, paranın bereketli olduğu günlerdi. Dostluk vardı, güven vardı, komşunun komşuya itimadı, esnafın esnafa desteği vardı. İnsanların sözü sorgulanmazdı, sözlerine güvenilirdi.” Belki bu güven lafındandır, ansızın aklıma Meriç amcanın çatı katındaki odası geldi. Ben lafı oraya getirmeyi düşünürken babam düşüncelerimi okumuş gibi konuşmaya devam etti: “Gitti koca Meriç. Bütün bilgisi, birikimi, formülleri, tarifleri onunla birlikte tarih oldu gitti.” dedi. “Nasıl yani baba?” dedim. “O odada hiç kimsede olmayan ecza kitapları, ilaç tarifleri, formüller, notlar vardı evladım.” dedi babam. Yıllardır merak ettiğim sorunun cevabını Meriç amcanın öldüğü gün öğrenmiştim. Bir yandan babamla konuşuyor bir yandan da olanları anlamaya çalışıyordum: O odaya insanların çıkması neden yasaktı? Eczacı kalfalarının o formülleri öğrenmesini Meriç amca neden istememişti? Karısı bile
  • Cevap:

Klasik Ahlak Metinleri Ders Kitabı Cevapları Meb Yayınları Sayfa 20 ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.