“Metin Tahlilleri Ders Kitabı Cevapları Sayfa 221 MEB Yayınları” ulaşabilmek ve dersinizi kolayca yapabilmek için aşağıdaki yayınımızı mutlaka inceleyiniz.

Metin Tahlilleri Ders Kitabı Cevapları Sayfa 221

Şiirin vezin ve kafiyesi zayıf da olsa, bu yıkıcı kuvveti tutan estetik bir parmaklık vazifesini görür. Tehlikeli olan, şairin birçokları gibi menfi duygularını nesirlerine de intikal ettirmesi, hiddet, nefret ve ihtirasları objektif hakikatler yerine koymaya kalkmasıdır. (...) Bu bakımdan onun durumu şiire, nesre has fikirleri sokan didaktik şairlerle tam bir tezat teşkil eder. Kanaatime göre iki davranış tarzı da hatalıdır. Nesre soğukkanlı akıl, şiire his ve heyecan yaraşır. “Kaldırımlar” şiirinin almış olduğumuz birinci kısmı sekiz dörtlükten ibarettir. Muhteva, bir yürüyüş temposuna göre düzenlenmiştir. Birinci dörtlükte şairi kaldırımlarda ilerlerken görüyoruz. İkinci parçada atmosferi daha karanlıklaştıran fırtına yüklü bir hava tasvir olunuyor. Üçüncü parçada, şair dış âlemin kendisinde uyandırdığı korkulu ruh halini tasvir ediyor. Dördüncü parçada, kaldırımların, şairin kendisi ve çilekeş insanlar için taşıdığı mâna belirtiliyor. Beşinci ve altıncı dörtlüklerde şair tekrar sokakta yürüyüşünü anlatıyor. Yedinci ve sekizinci parçalarda sokaklarda ölmek arzusunu ifade ediyor. Şiirin kompozisyonu, âdeta, gece sokaklarda tek başına giden, korkan ve acı çeken bir insanın, bazen yavaş, sonra koşarcasına yürüyüşünü hissettiriyor. Maharetle kullanılan tekrarlar, hem mekanik hareketi, hem de iç gerginliğini ve sıkıntının kesafetini veriyor. Muhteva ile yapı arasında kurulan bu münasebet, şiirin en başarılı taraflarından birisidir. Necip Fazıl sadece duyan bir insan değil, aynı zamanda tekniğine kuvvetle hâkim olan bir sanatkârdır. Bazı eserlerinde o, kelimelerle oynar, fakat oyunda kalmaz, dili düşünce haline getirir. “Kafiyeler” adlı şiirinde bir maharetini açıkça görürüz. Alt alta sıraladığı kafiyelerden orijinal fikirler âdeta fışkırır. “Kaldırımlar”ın üslûp bakımından başlıca özelliği, dış âlem ve ruh hallerini tavsif eden kelime gruplarıyla hareketi anlatan fiiller arasındaki muvazenedir. Bu muvazene, şiirin iş yapısına tekabül eder. Daha önce de söyledik ki, “Kaldırımlar”, çevre ile insan arasında kurulan münasebete dayanıyor. Dış âlem sadece bir manzara olarak görülmemiş, insana tesiri bakımından da ele alınmıştır. Keza tasvir edilen dekor içinde, insanın hareketine de aynı derecede ehemmiyet verilmiştir. “Kara gökler”, “kül rengi bulutlar”, “karanlık sokak”, “soğuk taşlar” gibi dış âleme ait varlıkları objektif olarak belirten tavsifler yanında sübjektif tavsifler daha azdır. Kaldırımlar içimde yaşamış bir insandır mısraında da söylediği gibi, şair için sokaklar, dışarda seyredilen bir şey olmaktan ziyade, yaşanan, tesirleriyle var olan bir objedir. Bu duyuş tarzı dış âlemi değiştiren tavsiflerle benzetmeleri doğuruyor. Bazı mısralarda korkunun birsam yarattığını görüyoruz. Şair “kimsesiz sokaklar”da yürürken yolunun karanlığa karışan noktasında kendisini bekleyen bir hayalet görür gibi oluyor: Bu gece yarısında iki kişi uyanık: Biri benim, biri de uzayan kaldırımlar. mısralarında cansız bir varlık olan kaldırımlar “kişi” haline geliyor. Bilhassa üçüncü parçada korkunun doğurduğu birsam çok canlı tasvir olunuyor: İçimde damla damla bir korku birikiyor; Sanıyorum, her sokak başını kesmiş devler. Simsiyah canlarını üzerime dikiyor Gözleri çıkarılmış bir âmâ gibi evler. Burada benzetmeler, Ali Mümtaz ve Sabri Esat’ın şiirlerinde olduğu gibi bir oyun ve fantezi değil, tamamiyle duyguya bağlı, onun en kuvvetli ifadesi olan vasıtalardır. Dördüncü parçadaki benzetmelerin fonksiyonu kaldırımların şair bakımından taşıdığı mânayı belirtmektir. İki yanımda aksin bir sel gibi fenerler mısraı hem dekoratif, hem de psikolojik bir değeri haizdir.
  • Cevap: Bu sayfada soru bulunmamaktadır.

Metin Tahlilleri Ders Kitabı Cevapları Meb Yayınları Sayfa 221 ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.