“Türk Düşünce Tarihi Ders Kitabı Cevapları Sayfa 49 MEB Yayınları” ulaşabilmek ve dersinizi kolayca yapabilmek için aşağıdaki yayınımızı mutlaka inceleyiniz.

Türk Düşünce Tarihi Ders Kitabı Cevapları Sayfa 49

Dinî Düşüncenin Boyutları

İslam’da dinî düşüncenin temel unsurları; fıkıh, kelam ve tasavvuftur. Dinî düşüncenin uygulamaya yönelik pratik boyutunu fıkıh, inanca yönelik teorik boyutunu kelam konu edinir. Tasavvuf ise İslam’ın ahlaki, ruhsal ve mistik boyutunu konu edinmiştir.

İslam’da Dinî Düşüncenin Fıkıh Boyutu

Terim olarak fıkıh, dinin uygulamaya yönelik hükümlerini (kurallarını) bilmektir. Hanefi mezhebinin kurucusu İmam-ı Azam Ebu Hanife, fıkıh ilmini “Kişinin lehine ve aleyhine olanları bilmesidir.” şeklinde tanımlamıştır. Fıkıh ilminde uzmanlaşmış âlimlere fakih denir.

Fıkıh ilmi, Kur’an ve sünnette yer alan dinî hükümlerin doğru bir şekilde anlaşılmasını ve hayata aktarılmasını konu edinir. Yine Müslümanların dinî açıdan yerine getirmekle sorumlu olduğu görevler ve ibadet şekilleri fıkıh tarafından belirlenir. Fıkıh ilmi Müslümanlar arası ilişkileri hukuk açısından da düzenlediği için bu ilme İslam hukuku da denmiştir.

Hayata dair ortaya çıkan yeni problemlerin dinî çözümü fıkıh yoluyla sağlanır. Bu nedenle fıkhın durağan değil, dinamik bir yapıda olması gerekir. Fıkha bu dinamizmi kazandıran da içtihat mekanizması olmuştur. İçtihat, fıkıh âlimlerinin ayet ve hadislerden hareketle fıkhi konularda yeni hükümler ortaya koyma çabasıdır. İçtihat dinin yaşanan hayatla bağını kurar. Kur’an ve sünnette açıkça çözümü bulunmayan yeni sorunlara yeni çözümler bulabilmek için çalışan fıkıh âlimlerine de müçtehid denir. Dinî metinler sınırlı, sorunlar ise sınırsız olduğu için her dönemde içtihada ihtiyaç duyulmuştur. Fıkıh alimleri içtihat yaparken dinî delillerden yararlanmışlardır. Bunlar; kitap (Kur’an-ı Kerim), sünnet, icma ve kıyastır. İcma, aynı çağda yaşayan fıkıh alimlerinin dinî bir problemin çözümünde görüş birliğine varmasıdır. İcmanın pratikte uygulanması kolay olmamıştır. Diğer kaynaklarda çözüm bulamayan fıkıh âlimleri klasik mantığın kavramlarından kıyas metoduna başvurmuşlardır. Kıyas, hakkında açıkça hüküm bulunmayan bir problemin çözümünü, aralarındaki ortak özelliğe veya benzerliğe dayanarak hükmü açıkça belirtilen probleme göre belirlemektir. Kıyasa en çok başvuran âlimlerden biri de Ebu Hanife olmuştur.

Belirli bölgelerde bazı fıkıh âlimlerinin görüş ve düşünceleri yaygınlık kazanmış ve zamanla sistemleşip mezhep (ekol) hâline gelmiştir. Emeviler Dönemi’nde oluşmaya başlayan fıkıh mezhepleri, Abbasiler Dönemi’nde sistemleşmiştir. Ebu Hanife (699-767), Muhammed bin İdris Şafii (76720), Malik bin Enes (711-795), Ahmed bin Hanbel (780-855), Ca’fer es Sâdık (702-765) gibi fıkıh âlimlerinin düşünceleri zamanla yaygınlık kazanmış ve kendi isimleriyle anılan fıkıh ekolleri hâline gelmiştir.

• Cevap: Bu sayfada soru bulunmamaktadır.

Türk Düşünce Tarihi Ders Kitabı Cevapları Meb Yayınları Sayfa 49 ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.