ABDULLA ŞAİQ HAYATI

  • (Tiflis, 1881 - Bakı, 1959)
  • XX. yy. Realist Azerbaycan Edebi yatının tanınmış temsilcilerinden biridir.
  • Tiflis Müslüman okulunda okudu.
  • Meşhed ve Horasan’da eğitim gördü.
  • İlk şiirlerini XX. yy. sonlarında klasik şiirin etkisi altında yazmıştır.
  • Şiir ve hikâyeleri ile dikkat çekti.
  • İki Uşaq, Tülkü ve Horuz, Yaxşı Arxa, Gülzar, Gözel Bahar, Şelequyruq yayımlanmış eserlerinden bazılarıdır.

ABDULLA ŞAİQ ŞİİRLERİ

HÜRRİYYET PERİSİNE Söndün ne çabuq, ruhuma qüwet veren ey nur, Ümmid-i vüsâlinlal senin men yaşayırdım. Şövqünle o daşqm derelerden hep aşırdrm, Hicrin meni ah etdi yene xestev ü rencûr. Oynatmadadır qelbimi ateşli bir aheng, Vulkan kimi püskürmede etrafe şerare. Nolmuş ki, yaxırsan meni sen, ey dil-i pare? Etmiş mi heyatı bu muhitin sene de teng? Müzlim gece, etrafı bulud, çen bürüyürken, Göz yaşlarımın beslediyi ey gözel ümmid, Qarşımda tecessüm ederek ver mene te’yid, Bu zulmet ile sübhe qeder ta vuruşum men.

***********************

VETEN Ey çeşmimini önünde mücessem veten, veten, Qelbim kimi elemlere hemdem veten, veten. Fikrim sarayını dolaşırsan zaman-zaman, Qanlı kefenle, derd ile toem veten-veten. Baxdıqca hesret ile o solgun camâlma, Çeşmimde tar görsenir âlem veten, veten. Baxdıqca hesret ile o solgun camâlma, Çeşmimde tar görsenir âlem veten, veten. Axşam, seher o gül üzünü ısladan nedir, Göz yaşların mı, yoxsa ki, şebnem, veten, veten. Dehşet içinde cism-i şerifin donub durur, Nolmuş vücud-i pâkine bilmem veten, veten. Baxdıqca gül-çiçekli o gülgûnö çemenlere, Möhnet evi sanır onu adem veten, veten. Sensen beqâ-yi dil ü cân-i nâtevan?, Canım kimi seni sevsem nolar veten, veten. Gördükçe derdini eriyir cism-i nâtevan, Ney tek sizildayır dil-i pürgem, veten, veten. Qarşımda derd, mateme batmış gözel melek, Sesler hezin seda ile herdem: veten, veten. Övlâd-i nâxelef mi seni saldı bu qüne? Eyvah, bu derd, möhnete dözmem veten veten. Ah, aç o gemli könlünü, ey mexzen-i melal, Bas bağrına bu Şâiq’i möhkem, veten, veten.