NEBİYE İBRAHİMOVA HAYATI

  • (Razgrat, 1948-)
  • Sofya Üniversitesi Türkoloji Anabilim Dalından mezun oldu.
  • Şiir yazmaya üniversite yıllarında başladı.
  • Eserleri “Yeni Hayat” dergisinde basıldı.
  • Öğretmenlik yaptı.
  • 1989’da zorunlu göçe tabi tutularak Türkiye’ye geldi.
  • Şiirleri oldukça liriktir.

NEBİYE İBRAHİMOVA ŞİİRLERİ

BEN VE SEN

INe vaatlerde bulunmuştun giderkenBöyle miydi sözünde durman senin?Gözlerinin kıvılcımına saman olup dayandım dönüp bakmadın bile ardına...Bu kadar mıydı sevmen senin?Sevginin gizlerini gelecekte anlarsın, dedin.Beni küçük görüp de anlamaz mı sandın yani?Hey insafsızKül olmaz mı sandın beniYanar yanar da...

Sen bir yolcuydunBen bir taze fidanOturdun gölgemeKırık dalımı görmeden...Dinlendin dinlenebildiğin kadarGiderken bir dal da sen kırdınBeni yeniden yeşillenir deÇiçek açar mı sandın

IIBaşka kapıda yalvarıyorsun, biliyorum,Yolunu kesmeyeceğim, sakınma!Bir yıldız olup geçeceğim üzerinizdenKollarınız belik gibi örüldüğü andamehtaplı gecede,Dört göz yolumu izleyipBahtiyarlık dileyeceklerUnutacaklar beni sarhoşluklarında...Bense gıpta edip onlaraDüşeceğim uzun yollaraMini minicik bir saadet aramaya!

Düşeceğim uzun yollaraMini minicik bir saadet aramaya!

**********************

İSTANBUL

Bir oya gibi örmüş yıllar seniGördüğüm en güzel nakış sensin dünyadaSürme çekmiş gözlerine Boğaz’ınSeviyorum desem az gelir sürmelim.

Kısmetimmiş, kaderimmiş kavuşmak sanaEvlâd’ı Fatihan’ım, fethin oldum ben.Sayılmaz sevgimi yankılayan köşeler.Seviyorum, desem, az gelir İstanbul.

Kız kulesi kulağımda bir fısıltı-efsane-Sultanahmet, Ayasofya, Dolmabahçe.Martıların kanadından nurlanmış...Seviyorum, desem az gelir nur tanem.

Kim ne derse desin, sevilmeye değersin.Dün yoktum sende, bu gün benimsinDünya nefesimi sayar gibi benim deNe desem az gelir sevgilim İstanbul