“Arayış Hikaye” okumak için aşağıdaki yayınımızı inceleyiniz.

Arayış Hikaye

Ogün yaşadığım olaydan sonra hayatımdaki bir çok şey değişmişti. Neden mi? Çünkü aklımdan bile geçiremeyeceğim birçok şeyin farkına varmak beni bilmediğim fakat fazlasıyla merak ve heyecan uyandıran bir arayışın içine sürüklemişti.
Bir akşam her zamanki gibi ailecek oturuyorduk. Annem o sırada çiçeklerine bakıyordu ve herkes kendi hâlindeydi. Annemin bir anda çiçeklerle konuşmaya başladığını duyunca televizyon izlemeyi yarıda bırakıp onun karşısındaki koltuğa oturdum. Çok şaşırmıştım çünkü ilk defa annemi çiçeklerle konuşurken görmüştüm. Bir süre daha annemin çiçeklerle olan konuşmasını dinledim. Daha fazla dayanamadım ve anneme “Anneciğim çiçeklerle neden konuşuyorsun? Onlar bizi duyamaz ve anlayamazlar.” diye sordum. Annem bana doğru döndü ve gülümseyerek “Kızım, bitkiler de birer canlıdır ve bize tepki verirler.” dedi. Benim şaşkınlığım giderek büyüyordu. İyice meraklandım ve annemden bir örnek vermesini istedim. Annem bana gülümsedi ve:
– Kızım insanlar bunu kanıtlamak için bir çok deney yapmışlar. Bu deneylerden birinde insanlar ilk çiçeğe hem düzenli olarak su vermiş hem de çiçeğe şarkılar söyleyip güzel sözlerle hitap etmişler. İkinci çiçeği ise sadece düzenli olarak sulamışlar. Birkaç gün sonra çiçekleri incelediklerinde birinci çiçeğin güzeller güzeli bir ihtişamla açtığını fakat ikinci çiçeğin ise solduğunu hatta yavaş yavaş öldüğünü gözlemlemişler. Kızım, gördüğün gibi bitkiler de onlara gösterilen ilgiye, sevgiye tepki verir.”
Annem sözlerine başladığı andan itibaren dikkat kesilmiş onu dinliyordum. Annemin konuşması bittiğinde büyülenmiş bir hâlde annemin yüzüne bakakalmıştım.
Bir süre annemin söylediklerini düşündüm. Aslında yeterince şaşırmıştım ama aklımda bir soru daha vardı. Tamam, bitkiler bize tepki veriyordu ama bizim “cansız” olarak nitelendirdiğimiz nesneler de bize tepki verir miydi? Aklımdan geçen bu sorunun cevabını gerçekten de çok merak etmiştim. Merakla:
-Peki bizim cansız olarak nitelendirdiğimiz nesneler de bize tepki verir mi?” diye sordum. Babam konuşmamıza katılmak istemiş olacak ki:
-Evet, kızım. Eşyalar da insanlara tepki verir. Aslında bütün nesneler canlıdır denebilir. Çünkü nesneler atomlardan oluşur ve bu atomların içinde sürekli bir hareket yani canlılık vardır dedi. Benim şaşkınlığım giderek artmıştı ama babamın örnek vermesini bekledim ve beklediğim gibi oldu. Babam:
– Kızım örnek vermek gerekirse içinde yaşanılan bir evle yaşanılmayan bir ev birbirinden çok farklılıklar taşır.
İçinde yaşam olan ev ve bu evdeki eşyalar kullanıldıkça, temizlendikçe, bakımı yapıldıkça en önemlisi de o evde mutluluk, sevgi, saygı, hoşgörü ve paylaşım varsa o evin de eşyaların da ömrü daha uzun ve konforlu olur.
Eşyalar o evdeki canlılık sayesinde canlı kalır. Fakat içinde yaşanılmayan eve gelince; kullanılmayan eşyalar, bakılmayan bir ev, içinde yaşayan olmadığı sürece çürümeye mahkûm kalıyor. Bulunduğu ortamdan bir canlılık belirtisi gelmeyen eşyalar da yavaş yavaş canlılığını yitiriyor. Bu inanılmaz bir şey. Halk arasında eşyaların kullanıldıkça eskidiği düşünülse de bu düşünce biraz yanlıştır. Aslında kullanılmayan eşyalar yavaş yavaş ölürken kullanılan eşyalar ise canlılığını sürdürür, dedi. Bu diyalogdan sonra bir süre sessizlik oldu.
Bu sırada ben şaşkınlığımı gidermeye çalışıyordum. Demek ki her şey kendi içinde bir canlılık barındırıyordu. Bu canlılık paylaşıldıkça, dokunuldukça, değer verdikçe büyümeye devam ediyordu.
O akşamdan sonra bir çok şeye bakış açım değişti. Daha dikkatli, daha mutluydum. Çiçeklerim ve balığımla konuşuyor, dünyaya selam vererek uyanıyordum. Bu arayış bana sevginin gücünü ve canlı cansız her varlığın aslında birbirine hizmet etmek ve sevmek için yaratıldığını her şeyin paylaştıkça büyüdüğünü öğretti. Fakat bu sadece bir başlangıçtı. Daha keşfetmediğim çok şey vardı.

“Arayış Hikaye (Çocuklardan Ev Yapımı Öyküler)” ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.