“Çanakkale’de Hikaye” okumak için aşağıdaki yayınımızı inceleyiniz.

Çanakkale’de Hikaye

Yıl 1915. Çanakkale cehennem gibiydi. Her yerde bombalar patlıyordu. Barut kokusu, ölüler ve yaralılar. Yer Anzak Koyu, Arıburnu. Bir gece nöbetteydim. Bir anda uzaktan gelen karartılar gördüm. Tüfeğimi doğrulttum. Yaklaştıkça yaklaşıyorlardı. Artık elim tetikteydi. Ve bir anda düdük sesi geldi. Onların düşman olduğunu anladım. Sonra yüksek bir sesle “Düşman çıkartma yapıyor!” diye bir kaç kez bağırdım. Hemen ateş etmeye başladık. Düşman üstümüze üstümüze geliyordu. Arkadaşlarımdan birinin vurulduğunu gördüm ve hemen onun yanına koştum, “Sıhhiye!” diye bağırmaya başladım. Sıhhiye geldiğinde arkadaşımı kaldırdılar ve Sıhhiye Çadırı’na götürdüler. Ben de onun yanında gittim.
Ama sonra savaş için geri döndüm. Aradan bir kaç saat geçti, hâlâ çatışıyorduk. Bir anda kurşunlardan biri omzuma saplandı, diğer bir kurşun da bacağımı sıyırıp geçti. Az sonra sıhhiye geldi ve beni de çadıra götürdüler. Hekim durumumun iyi olduğunu söyledi. Yandaki yatakta arkadaşım vardı ancak üstü örtülüydü. Arkadaşım şehit olmuştu. Sabah uyandığımda hekime “Savaş bitti mi?” diye sordum. Hekim “Savaş bitti, burada biz kazandık” dedi. Sonra ayağa kalktım. Cepheye gittim. Dünkü cehennemden sadece ölüler kalmıştı, bülbüller şarkı söyler gibi ötüyorlardı. Anzak ölülerinin arasından bir ses duydum. İngilizce olarak “Yardım!” diyordu. Hemen sesi takip ettim, genç bir Anzak askeri gördüm, onu kaldırdım. Sırtımda, Sıhhiye Çadırı’na kadar götürdüm. Orada yaralarını sardılar. Benden bir bardak su istedi. Verdim ve sordum “Senin adın ne?” dedim. “John” dedi. Ben de adımın Ali olduğunu söyledim. Ayrıca Anzak askerine mataramı da verdim. Bu arada bir haber geldi. Conkbayırı’na taarruz için beni de çağırıyorlardı. Hemen tüfeğimi aldım ve Conkbayırı’na gitmek için yola çıktık. Düşman, hendeklerin içindeydi. Kumandan “Süngü tak!” dedi. Süngülerimizi taktık ve kumandan “Hücuuum!” diye bağırdı. Taarruza kalktık. Düşman üzerimize mermi ve top yağdırıyordu. Biz düşman hendeklerinin içine daldık ve düşmanı ağır bir yenilgiye uğrattık. Düşman cephesinde neredeyse hiç düşman askeri kalmamıştı, bir kısmı da kaçıyordu. Evet, gözlerimize inanamıyorduk, savaşı biz kazanmıştık. 18 Mart’ta düşmanı Çanakkale’de bozguna uğrattık. Onca şehidimizin kanı yerde kalmadı. Düşman, gemilere atlayıp kaçtı. Çünkü ÇANAKKALE GEÇİLMEZ!

“Çanakkale’de Hikaye (Çocuklardan Ev Yapımı Öyküler)” ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.