“Engelsiz Sevgiler Hikaye” okumak için aşağıdaki yayınımızı inceleyiniz.

Engelsiz Sevgiler Hikaye

Merhaba ben Zehra! Gördüğüm eşyatan, oküdugüm kitapları, bulutları. gölgeleri ve bilmem daha neleri hep bir şeylere benzetirim. İşte bundan dolayı okuduğum kitaplardan, çizdiğim resimlerden etkilenerek hem mor hem de iki katlı, çatısı havuzlu, bahçesinde atı ve kedisi olan, çardağında semaver yanan, misafirleri eksik olmayan, cıvıl cıvıl huzur dolu bir evde yaşadığımı düşünürüm.
Yanımızdaki evse çatısı ters dönmüş dondurma külahlı, kendisiyse herkesin gelip gittiği ama kimsenin tutmadığı üç katlı bir hesap makinesine benzer. Ama bu gece burada bir şeyler olmuş. Nereden mi biliyorum? Camlarda perdeler, dışarıda koliler, taşınacak eşyalar ve kuyruğunu sallayıp yalanarak gezen tuhaf bir kedi var.
Beni bu eve gitmek için heyecanlandıran asıl şey ise birkaç gündür bahçeye düşen kâğıttan uçaklardı. Bugün o uçaklardan birini tam alacaktım ki kuyruğunu sallayıp yalanan şu tuhaf kedi yine benden önce kapıp koşmaya başladı. Ben de arkasından koşmaya başladım. Kedi beni yeni komşumuzun evine getirdi.
Bahçede, tekerlekli sandalyesiyle bir kız çocuğu bana tebessüm etmeye başladı, ben de böylece kâğıt uçakların sahibini bulmuş oldum. Ona dedim ki:
– Neden uçakları bahçeye atıyorsun? – Çünkü seninle arkadaş olmak istiyorum, eğer yürüyebilseydim bunu gelip sana söyleyebilirdim.
Elimi uzatarak:
– Tamam o zaman, arkadaş olabiliriz, ben Zehra.
– Ben de Zülal, ama ben her zaman bir yerlere gelemem.
– Olsun, biz de uçak yapıp haberleşiriz. Hem istersen seni ziyaret etmeye de gelebilirim.
– Çok sevinirim. Annem limonata yapmıştı, birlikte içmeye ne dersin? Onun limonatası o kadar güzeldir ki içtikçe kendini serin ırmaklarda yüzüyor gibi hissedersin.
– Olur, benim annem de çok güzel çubuk kraker yapar, her zaman yanımda taşırım, ırmaklarda yüzmezsin ama bir ağacın tepesinde ırmakları seyrettiğini hissedebilirsin…
Artık Zülal’in en yakın arkadaşı, dostu, ben olmuştum ve onun bu hafta doğum günü vardı. Kumbaramdaki madeni ufaklıklarla ona bir hediye alabilirdim. Ama ne?.. Kitap mı?
En sevdiğim kitapları bilirdi. Boya kalemleri mi? Duvarlardaki resimleri birlikte yapmıştık. Elbise mi? Zaten bir sürü elbisesi vardı. Bir şey, ikimizin de olsun, ama ne, ne?
Birim kesirin taralı bölgesinde, ayakkabımın bozulan cırt cırtında, pilavın üzerindeki kuru fasulyede, diş fırçasına sıktığım bezelye kadar macunda, uyuyayım diye kafamı koyduğum yastıkta her yerde ama her yerde aklımda hep bu vardı. Tezgahta kırmızı mı yeşil mi diye elma seçerken zabıtadan gelen o cızırtılı ses bütüüüün bunları susturdu.. Evet, bulmuştum. Bizim de birer telsizimiz olmalıydı.
– Annee, bulduum buldumm, biz de telsiz alabilir miyiz?
– Olabilir tatlım, eve gidince konuşalım mı?
Eve gelince kumbaramı kaptığım gibi anneme getirdim.

Heyecanla:
– Zülal’le bana telsiz alır mısın annneee?
– Tabii, hem belki size minik bir pasta bile yapabilirim.
– Yaşasın!..
Bahçeye çıktım, sevinçten uçuyordum, dışarıda beni bekleyen bir uçak vardı. Onu izlerken arkadaşıma haber götürmesi için içimden “Canım arkadaşım Zehra, seninle çok güzel zamanlar geçireceğimizi düşünüyorum. Sevgilerle kal, görüşürüz.” diye haber gönderiyordum. Tam o sırada annem çağırdı:
– Telsiz bir iki gün içinde gelebilirmiş.
“Teşekkürler annee…” diyerek boynuna sarıldım. İki gün sonra hediyemiz gelmişti. Paketlemek için bir karton ve boyalarımı alıp Zülal’lere gittim. El baskısı yaptığımız kâğıdı hediye paketi olarak kullanacaktım ama onun bundan haberi yoktu.
Zülal’in doğum günü gelmişti, kalbim küt küt ata ata hediyemi verdim. Mutluluktan yeşeren gözleriyle bana baktı. Artık uçaklarımızı Kıymık’a kaptırmadan görüşebilecektik.

“Engelsiz Sevgiler Hikaye (Çocuklardan Ev Yapımı Öyküler)” ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.